De jutter van IJmuiden
Het pand valt niet op. Dat is waarschijnlijk ook de bedoeling. Ergens in de haven van IJmuiden, op loopafstand van de vuurtoren, zit een gebouw dat je voorbij loopt als je niet weet waar je moet zijn. Maar als je eenmaal de deur door bent, begrijp je meteen waarom Frank Visser hier meer tijd doorbrengt dan thuis.
Iedere vierkante meter is in gebruik. Paspoppen, lappen stof, decorstukken, liters verf in alle stadia van gebruik. Papier-maché figuren die tot aan het plafond reiken. Schilderijen die tegen elkaar aan staan te wachten. Meubels uit een andere eeuw. Er is nauwelijks een gangpad, en dat wat er is, moet je kennen. Ik kende het niet.
Frank wel. Hij liep er doorheen zoals iemand door zijn eigen keuken loopt.
Hij is kunstenaar, en dat woord dekt hier meer dan gebruikelijk. Visser maakt, verzamelt, combineert en bewaart. Liefst alles. Een echte jutter, zo omschreef hij het zelf. Weggooien is iets voor andere mensen. De studio is het bewijs: een levend archief van tientallen jaren maken, ophalen en opslaan, allemaal op één plek, om de hoek bij de vuurtoren.
Ik was er niet voor een reportage. Ik was er met een groep fotografen, omdat we langs mochten komen om rond te kijken in zijn studio. Frank werkt namelijk regelmatig samen met fotografen, waar hij o.a. decors samenstelt. De muren lieten zien waarom. Hij toonde werk dat hij had gemaakt samen met fotograaf Tjitske Kramer: schilderijen en collages waarbij het beeld en de verf niet naast elkaar bestaan, maar in elkaar zijn geweven.
Wat me meteen trof was het licht in zijn studio. Schuin invallend, zacht, en in combinatie met de pastelkleuren die overal opdoken, de okergele muren, de terracottakleurige vloer, het blauw van een stoelleuning in de hoek, maakte het van de chaos iets wat eigenlijk gewoon mooi was.
Ik of ik ook een portret mocht maken. Frank vond het best. We vonden een plek waar het licht goed viel, hij keek de lens in, en dat was dat.
Wat me verder bijblijft is hoe vanzelfsprekend hij in die ruimte was. Niet trots, niet expliciet. Gewoon aanwezig, precies op zijn plek tussen alles wat hij ooit heeft gemaakt of meegenomen. Een studio die op chaos lijkt, maar voor Frank gewoon de plek is waar hij werkt.
Ergens tussen de paspoppen en de verfflessen en de figuren van papier-maché wist hij precies waar alles lag.
Een mooie ervaring om er bij te zijn. Het werd een serie foto's waar ik enorm trots op ben
- Justin van der Starre
